Policjantów w przyszłości wyobrażamy sobie jako ludzi uzbrojonych po zęby w broń najnowszej generacji. Jednak tak nie jest. W 2032 roku ponownie liczą się stare, wciąż niezawodne techniki walki. Członkowie oddziału specjalnego TFTC (Tech Crimes Task Force) sprawiają niezłe manto ciężko uzbrojonym łotrom. Bezkonkurencyjna w tym jest piękna i nieco kapryśna Kung-Fu-Girly Konoko.

Czarującą, a jednocześnie szalenie niebezpieczną Konoko sterujemy za pomocą myszy i klawiatury. Cztery klawisze kierunkowe, sześć specjalnych oraz myszka według założeń miały ułatwić kierowanie postacią. W ostatecznym rozrachunku nie spełniły swojego zadania. Opanowanie wszystkich możliwych ruchów jest czynnością niezwykle trudną i wyjątkowo czasochłonną. Nasza bohaterka potrafi skakać, biegać, turlać się, robić wślizgi, chodzić... możliwości jest naprawdę sporo i nie sposób wszystkich wymienić. Jeśli chodzi o ataki, nie powinniśmy narzekać, gdyż Konoko potrafi wykonywać przeróżne, nawet najbardziej fantazyjny chwyty... Stojąc wystarczająco blisko wroga zaskakuje go śmiercionośnym atakiem. Każdemu celnemu uderzeniu towarzyszy seria rozbłysków, fajerwerków i innych tego typu wodotrysków. Efekt końcowy jest po prostu wyśmienity... zresztą to trzeba ujrzeć na własne oczy, bo słowa nie wyrażą tego co zobaczycie na ekranie monitora.

Jednym z ważniejszych elementów gry jest uzbrojenie. Ogólnie rzecz biorąc, broń dzielimy na balistyczną oraz energetyczną (od najprostszych rewolwerów poprzez granaty i plazmatyczne działka, aż do wykręconych w kosmos nowości techniki np. rakiety "wypluwające" wibrujące dookoła mini-pociski). Plusem jest to, że znaczna część nieprzyjaciół swą siłę widzi jedynie w broni i nie potrafi walczyć bez niej. Kiedy pozbawisz takiego delikwenta jego zabawki, stanie się on bezbronny niczym śpiące niemowlę.

Wyprawa przeciwko złu prowadzi nas przez 14 poziomów. Konoko zwalcza przestępczość w porcie lotniczym, szturmując fabrykę maszyn i broni. Walczy w sceneriach podziemnego centrum badawczego i piętnastokondygnacyjnej komendy policji. W miarę rozwoju akcji towarzyszyć ci będzie groza i niepewność swoich dalszych losów. W olbrzymim zakładzie ukrywają się nie tylko zwyrodnialcy i degeneraci odrzuceni przez społeczeństwo, ale również osoby cywilne, na które trzeba bardzo, bardzo uważać...

Nawet ci najmłodsi planują ataki. Ich minusem jest to, że nie potrafią zaskoczyć swojego przeciwnika. Są mało groźni, ale nie należy ich lekceważyć... Z upływem czasu gracz nabiera wprawy i coraz lepiej radzi sobie z powierzonymi mu zadaniami. Nawet bardzo skomplikowane ruchy aktywuje się za pomocą serii przycisków (wystarczy kliknąć aby Konoko mocnym kopniakiem uderzyła swojego przeciwnika w klatkę piersiową). Czasami zanim podejmie się decyzje, co do rodzaju ciosu i wybierze kombinację klawiszy, można przegapić wiele dogodnych sytuacji do pokonania wroga. Aby uniknąć przykrych niespodzianek należy być pomysłowym, zdecydowanym oraz niezwykle szybkim w działaniu.

Grafika... Postacie i ich zachowania wyglądają całkiem nieźle, co do reszty mam pewne zastrzeżenia. Widać mnóstwo niedociągnięć, które na dłuższa metę stają się bardzo denerwujące. Zakład jest ogromny, ale pusty. Zamiast architektonicznego zawikłania gra prezentuje proste sześcienne pomieszczenia. Widoczny jest również brak odpowiedniej dekoracji. Jest dla mnie niezrozumiałe, czemu aż tyle uwagi poświęcono konturom postaci, a zaniedbano inne elementy. Cóż... może następnym razem będzie lepiej.

Oprawa dźwiękowa prezentuje się znakomicie, powiedziałbym nawet, że jest to najmocniejszy punkt Oni. Zresztą, co tu dużo gadać... wystarczy wspomnieć nazwisko kompozytora - Kawai. Mówi wam to coś? :)

Pomimo kilku niedociągnięć, Oni zainteresuje nawet najbardziej wybrednego gracza. Miła dla ucha muzyka, bogaty arsenał broni oraz niesamowity klimat towarzyszący rozgrywce robią niesamowite wrażenie.